فخرالدین حیدریان
بواسطه اهمیت دانشگاه امیر کبیر در حرکات اعتراضی که همواره مطالبات ملت را در هیبتی دانشجویی، پیشروانه فریاد کرده است حساسیت خاصی از دید ناظران بیرونی و بویژه حاکمیت روی این دانشگاه بدنبال داشته است به تناسب این پیشرو بودن به همان نسبت فعالین دانشجویی این دانشگاه تحت فشار های پیدا و پنهان امنیتی بوده اند به نحوی که برخورد با انجمن اسلامی دانشجویان این دانشگاه بعنوان چتر و سر پناه تشکیلاتی فعالین امیر کبیر یکی از اولویت های کاری حوزه دانشجویی ـ فرهنگی وزارت علوم دولت نهم قرار گرفته است هر چند فشار، تهدید و تحدید فعالین و تشکلهای موجود مستقل و منتقد خاص دولت فعلی نبوده و سبقه ایی دور تر دارد اما در این زمان شمشیر تیز سرکوب ،علیه فعالین دانشجویی سراسر کشور بطور کلی و دانشجویان پلی تکنیک بطور خاص از رو بسته شده است.
به دلایل خاص جنبش دانشجویی سیبل اول دولت مهر ورز و پر از عاطفه نهم در برخورد با فعالین حوزه مدنی بوده است که این برخورد با دانشگاه را می توان در سه سطح بر شمرد :
۱. پیشگیرانه :ایجاد جو رعب و وحشت و ساختن چشم اندازی سیاه از فعالیت سیاسی منتقدانه دانشجویان با ستاره دار کردن فعالین دانشجویی در مقاطع تحصیلی بالاتر ومنع تحصیلی برای آنان تا مثالی مجسم و عینی برای دانشجویان جدید الورود و لایه های دورتر فعالین ، از عاقبت منتقد بودن در دوره دانشجویی بسازند ۲. برخورد با فعالین مستقل و نیز اعضاءانجمن های اسلامی و در قالب کلی تر دفتر تحکیم وحدت از طریق لغو مجوز فعالیت ، ندادن امکانات و نیز ممانعت از برگزاری نشست های اتحادیه ۳. در سطح سوم: بستن نشریات و محدود کردن تشکل های صنفی و نیز احضار های قضایی و پیرو آن احکام قضایی برای دانشجویان .
در چنین شرایطی اولویت ها هم قطعا مشخص شده بود دانشگاههای فعال در اولویت برخورد قرار داشتند مثلا در تهران مانند: امیر کبیر ،علامه و شریف (به بهانه خاک سپاری چند شهید در ۲۲ اسفند ۸۴ )و شهید رجایی و.. در شهرستانها هم می توان به برخورد قهری و انحلال انجمن اسلامی های دانشجویان در شهر های مختلف مانند لرستان ،اصفهان،انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاههای بوعلی سینا و علوم پزشکی همدان و... اشاره کرد.
اما بهانه این نوشتار سناریو مذبوحانه ایی است که در پلی تکنیک در حال پیگیری و اجرا است .
اتفاقات روز دوشنبه ؛دهم اردیبهشت، این دانشگاه فقط یک پیام داشت: به ذلت افتادن دید ی امنیتی که در طول دو سال گذشته از هیچ اقدامی برای زمین گیر کردن و شکستن اراده فعالین این دانشگاه کم نگذاشته و فرو گذار نکرده است .
از آن جمله می توان بهموارد زیر اشاره کرد ؛ ندادن امکانات و محدویت در اعطای مجوز به برنامه های انجمن در سال ۸۴ و سه ماهه اول ۸۵ ،بازداشت یاشار قاجار دبیر انجمن و عابد توانچه شورای مرکزی این تشکل در خرداد ۸۵ که ۴۳ روز به طول انجامید، عدم به رسمیت شناختن انتخابات این تشکل که با حضور و حمایت سه هزار دانشجو انجام گرفت ،تشکیل تشکلی ساختگی و موهوم با عنوانی همنام و ماهیتی امنیتی توسط مدیریت این دانشگاه (که ظاهرا هسته تصمیم گیری و هدایت آن در خارج از دانشگاه قرار داشت)،بدنبال حکم ارتداد دانشجویان دویدن ، تخریب دفتر و ساختمان انجمن با استفاده از تعطیلات تابستانی و مصادره اموال آن ؛ (که در نوع خود بی نظیر بود) ،توقیف و محدودیت نشریات وابسته به انجمن و یا نزدیک به آن ،احضار ها و احکام پیاپی کمیته انضباطی و ممانعت از ورود فعالین دانشجویی به این دانشگاه ،باز داشت بابک زمانیان مسوول روابط عمومی انجمن و... همه اینها بخشی از اراده ایی مصمم برای شکستن عزمی بزرگ بوده است و شاید کژ فهمی رسیدن به مقصود، رییس جمهور را به اشتباه انداخت که در بیست آذر ۸۵قدم در سر زمین فتح شده بگذارد و غافل از اینکه امیر کبیر زنده بود و حماسه اعتراضی دانشجویان در ۲۰ آذر ، بغض فر و خفته ایی از تمامی این تهدید ها و ارعاب ها ، ستاره ها ،سر کوبها و ... بود که در حضور رییس دولت مهر ورز فریادی بلند شد بر علیه بی کفایتی این تدابیر مذبوحانه.
واکنون اوج در مانده گی و نا کامی؛ مایه وپا گذاشتن بر روی آن مقدساتی که به نام آن در طرفه العینی ، گردن می شکنند و حلقوم می درند برای کمرنگ کردن و سرکوب این پایمردیها.
که فقط یک نشان در باطن و ظاهر خود دارد؛ زمین گیر شدن اراده امنیتی در هیبتی سرکوبگر در برابر عزم فعالین دانشجویی .
گویی امروز جدال مدیریت امیر کبیر با فعالین دانشجویی این دانشگاه نمادی از مبارزه ایی بزرگتر در سطح جامعه گشته است اراده کم تحمل به یکباره در هیبت مدیران امیر کبیر و فریاد آزادیخواهانه ملت و دانشجویان در فریاد فعالین امیر کبیر تجلی یافته است .
منبع : ادوار نیوز http://www.advarnews.us/article/4666.aspx
